επιστροφή

Όσοι έφυγαν,
αφήνοντας πίσω τους μια πόρτα ανοιχτή
να την κτυπάει ο άνεμος.
Όσοι περπάτησαν μόνοι στις γραμμές του τρένου
με μια βαλίτσα αφημένη στην αποβάθρα,
περιμένοντας την αναμέτρηση…..
Όσοι στοίχειωσαν τη ζωή μας χωρίς τέλος…
Πάντα σαν υπενθύμιση σκληρή
σαν δηλητηριασμένο βέλος
Επιστρέφουν.
Επιστρέφουν χωρίς μάτια
με ένα μαύρο πουλί στον ώμο τους.
Επιστρέφουν
μιαν ανύποπτη, απελπισμένη στιγμή…
να κλείσουν αθόρυβα τη ξεχασμένη πόρτα.

Γιώργος Δάγλας

Από Ποιείν

Advertisements

σονέτο παρατεταμένης ακινησίας

Όταν αφήνεται στο πάτωμα να πέσει
η ταραχή μου, με μορφή αντικειμένου,
κοιτάζω πάντα με τα μάτια του χαμένου
που χρόνια στέκεται ψυχρός στην ίδια θέση.

Όταν η πόρτα είναι κλειστή, δε μου αρέσει
να την ανοίγω· βάρος ξένου
χεριού, στα δάχτυλά μου φορεμένου
οριστικά μου ‘χει τη θέληση αφαιρέσει.

Όταν η μύγα μ’ ενοχλεί, δεν τη σκοτώνω.
Όταν φωνές με προσκαλούν ― δε συμμετέχω.
Όταν τηλέφωνο χτυπά, δεν το σηκώνω·

την απραξία στις εκφάνσεις της διατρέχω
και μες στην πλήξη της αδράνειας που κατέχω
μένει το σώμα μου μετέωρο και μόνο.

Έλενα Πολυγένη

φιλί και δάκρυ

Ήταν σαν μέλι το φιλί.
Γλυκάθηκε ο νους
και δεν ξεχνά.
Αγάπησε η καρδιά
και δεν μπορεί πια να μισήσει.
Ήταν το δάκρυ σαν διαμάντι.
Το μάτι θόλωσε
και δεν μπορεί να δει.
Έπεσε το δάκρυ στο φιλί.
Το δάκρυ κόλλησε
και δεν μπορεί να φύγει.
Κι έγινε το φιλί σκληρό
σαν πέτρα.

Θεοχάρης Παπαδόπουλος

Από http://dreaming-in-the-mist.blogspot.gr/2018/04/blog-post_61.html

η κεντρική οδός

Αυτή η κεντρική οδός δεν είναι πια δική μας
Δεν έχει χελιδόνι, δεν έχει ουρανό.
Μεταλλικός ο ήχος της τους τοίχους της σταυρώνει
Κι οι κήποι λησμονήθηκαν μες στων νεκρών τα μάτια.

Αυτή η κεντρική οδός αδιαφορεί στις φλόγες και στο αίμα
Γελάς κι η υπεροψία της καπνίζει
Βουλιάζεις στη μονοτονία της ασφάλτου
Τα βιαστικά σου βήματα, λαβύρινθος θανάτου.

Δέστε σκοινιά να κρατηθώ μέσα στις μνήμες
Με τ’ άσπρα δέντρα και τις πορφυρές σκιές,
Πάνω στα στήθη των ωραίων αγαλμάτων
Στη χάλκινη ακινησία των αλόγων
Μες στα χαμόγελα γυμνών παιδιών
Που σαν κοράλλια απολιθώθηκαν στην αγκαλιά της.

Τι ωφελούν τα συντριβάνια
Μέσα στη δυναστεία των ανέμων;
Η φωνή μου χάνεται στις φωνές του πλήθους,
Στα πέτρινα σπίτια, στους κρότους των μηχανών.
Πίσω απ’ τα κάγκελα οι θησαυροί,
Σκόνη πυκνή κι αμείλικτη σαν τελευταία κρίση.

Μακριά, με δροσερό κρασί
Και το πουλί της Άνοιξης στα ουράνια.
Μακριά! Η κεντρική οδός δεν είναι πια δική μας.

Κοραλία Ανδρειάδη-Θεοτοκά

Από http://authorsandwriterstooktheirownlives.blogspot.gr/2007/11/4.html

όχι, δεν είναι το ίδιο

Όχι, δεν είναι το ίδιο
η πρωινή δροσιά στο μέτωπο
της κουρασμένης γυναίκας,
στη φούστα της Πεντάμορφης,
στα χείλη του κατάδικου,
στον ύπνο του τυράννου.
Υπάρχει πάντα μια διαφορά αισθήματος.
Μια διαβάθμιση ρίγους.

Γιώργος Γεραλής

μυστική απουσία

Εγώ δεν γεννήθηκα ακόμα
Κι ας λέω
Πως έζησα την τόση ζωή
Ακέρια.
Περιφέρομαι
Πίσω από πράσινα πλέγματα.
Η μόνη προέκτασή μου
Αλυσίδα από παράξενα έμβρυα.

Ο κόσμος με βλέπει
Μ’ ονομάζει
Αγγίζει τα ρούχα μου
Λέει ακόμα πως ακούει τη φωνή μου.
Δεν γνωρίζει
Τη μυστική μου απουσία.

Μαρία Κέντρου-Αγαθοπούλου

Από http://www.authors.gr/members/view/author_363

η αλήθεια

Σκληροί στόχοι τ’ άγρυπνα μάτια σου
πόρτες γεμάτες άρνηση και δεν ανοίγουν,
σα να φορείς την παγερή δόξα μιας προτομής.
Θα σε φωνάξω να πάμε μαζί
ν’ απαγγείλω τα τελευταία ποιήματά μου
στους χωριάτες της πατρίδας μου,
για να μετρήσω τ’ αληθινό βάθος τους.
Το ξέρεις…
κρατώ στις τσέπες τα χειρόγραφά μου
όπως οι άλλοι τα δαχτυλίδια τους
κι αν είναι να πεθάνει κανείς,
καλύτερα να κρατάει στο στόμα του
την αλήθεια
σφιχτά κι αμετάπειστα,
σαν ένα κομμάτι ψωμί…

Νίκος Παππάς