βιβλία πολέμου

Τα βιβλία στέκουν στα ράφια
σαν στρατιώτες εν καιρώ ειρήνης.
Κάποιο απομεσήμερο του Ιουλίου
που όλοι σε ξέχασαν.

Μονάχα εκείνη
που ζήτησε τον ώμο της ν’ αγγίξεις
σου θύμισε τον πόλεμο
που μαίνεται μέσα σου.

Εσένα,
που αληθινός στρατιώτης
δεν υπήρξες.
Απ’ τις μάχες αγάπησες
τα γράμματα των πολεμιστών.
Και τη φωνή του πατέρα
που ‘λεγε:
κανένας αθώος δεν υπάρχει στη γη.

Αντώνης Τσόκος

Από Μονόκλ

Advertisements

πράσινο ή ψηλά

Ξερές ανήλιαγες αναζητήσεις, ερμητικές, στους μύθους δήθεν τα ριζικά τους, γι’ αδιέξοδα σχεδιασμένες, ηττημένες μπρος στην απλότητα τού μικρού φυτού, που τις ηλιαχτίδες ζει, τις ροές τής βροχής ζει, τη ζέστη ζει, το τώρα και την παγωνιά.

Γιώργος Πρίμπας

Από Στιγμές

Ραβέννα, 21.12.2016, 23:38 Ω

Αυτή η πόλη μου δένει τα πόδια,

βαρίδια τα νιώθω να βυθίζονται σε στάσιμα νερά,

η λάσπη στα γόνατα.

Στα νώτα μου υψώνονται καλαμιές,

κουνούπια με ποτίζουν κουταλιές ελονοσία,

πρασινωποί βάτραχοι μου τραγουδούν ανεβασμένοι σε νούφαρα:

‘‘Μείνε.

Όπως οι νηστικές μεροκαματιάρες στις ρυζοκαλλιέργειες.

Να μείνεις.

Μη μας ζητάς να μοιραστούμε το ξεροκόμματο, ακόμα κι αν πεινάς.

Ούτε κι εμείς όμως θα το φάμε. Δεν απέμειναν δόντια.

Να γίνεις μέρος της μοναξιάς μας, θέλουμε,

και της σιωπηλής υπομονής μας.

Δεν θα μπορέσουμε να σε αγαπήσουμε

αλλά αν καθίσεις σιμά μας μπορεί να σε συνηθίσουμε.

Κι αυτό αγάπη είναι.

Κάποια μέρα, ίσως πάλι, να διώξουμε το φόβο.

Μέχρι τότε μείνε.’’

Δημήτρης Σούκουλης

Από No Sense Words-Λέξεις Φυγόκεντρες

περί λόγου

Δε χρειάζονται οι λέξεις

χρώματα κι αρώματα

για να τις καταπιεί ευκολότερα ένα λαρύγγι

 

και τα αγκάθια των λουλουδιών,

ας μη μπερδεύονται

μ’ εκείνο το κεντρί των φωνηέντων.

 

Ας μείνει,

κάθε ανθός στον κήπο του

και κάθε στίχος στον δικό μας.

Άννα Ιωαννίδου

Από Αποτυπώματα

άγιος Βελισσάριος 8-3-1953 8-3-2015

Ποτέ δεν είχα φανταστεί πως κάποτε θ’ αγιάσω
στο πάνθεον των εκλεκτών του Υψίστου να περάσω.

Μα Άνωθεν ο βίος μου είναι καθορισμένος
κι όχι τυχαία στις οκτώ του Μάρτη γεννημένος.

Την ώρα δε που μ’ έβγαζε η μάνα μου στον κόσμο
τρεις μάγοι δώρα μου ’φεραν∙ σμύρνα, χρυσό και δυόσμο.

Κι ως άντρα με προικίσανε με το καλό το δέκα
κι ορίσανε τη μέρα αυτή γιορτή για τη γυναίκα.

Γυναίκες ως προστάτη τους με τίμησαν δεόντως
αλλά και με λατρέψανε ως άγιό τους όντως.

Κι η Εκκλησία ύστερα εποίησεν φρονίμως
κι έτσι αναγνωρίστηκα ως Άγιος επισήμως.

Εντός των κατηχητικών και των κομμωτηρίων
πλέον το προσωνύμιο φέρω ¨ο Φιλαιδοίων¨.

¨Άγιος Βελισσάριος¨ εις το εορτολόγιο
¨μεθ’ απασών των γυναικών¨, γράφει το ημερολόγιο.

Άγιος Βελισσάριος, ο κατά κόσμον Άρης
οκτώ Μαρτίου, έκτοτε, τιμάται εμού η Χάρις.

Και βέβαια την εικόνα του κάθε άγιος τη θέλει∙
το εικόνισμά μου: δια χειρός του Γιώργου του Κουβέλη.

Άρης Μπιτσώρης

Από Άρης Μπιτσώρης-Popular Satirical Poetry

oι πιο ωραίοι ποιητές

Οι πιο ωραίοι ποιητές ζούνε στο κέντρο
της πόλης, του χωριού που ζεις και των πραγμάτων,
σίγουρα κάπου θα τους έχεις συναντήσει.

Οι πιο ωραίοι ποιητές έμαθαν το αλφάβητο αλλόκοτα
με το θήτα ξεκίναγαν συνήθως και άφηναν το σίγμα για το τέλος
πράξεις και νούμερα δεν τους απασχολούσαν.

Οι πιο ωραίοι ποιητές δεν είχαν πένες,
ούτε καθαρογράφαν τα γραπτά τους,
άφηναν σημειώσεις σε χαρτάκια, πακέτα τσιγάρων και προσπέκτους
είτε με το ξυράφι ή με το αίμα
και μπλέκαν στη μάρκα, στη διαφήμιση, ολόκληρες ψυχές.

Οι πιο ωραίοι ποιητές θα προτιμούσαν
να περιγράψουν ένα αιδοίο η ένα πιάτο με της φτώχειας λαδερά
παρά να σου μιλούν για ό,τι δεν είχαν ζήσει στο πετσί τους.

Οι πιο ωραίοι ποιητές, δεν βρήκαν έκδοση να ντύσουν τα παιδιά τους
ούτε σε ανθολογίες δεν χωρούν.
Ζουν και μπορούν και να πεθάνουν δίχως έπαινο
δίχως βιβλίο και ίσως δίχως όνομα.

Οι πιο ωραίοι ποιητές, ζωντανοί τριγυρίζουν στον θάνατο
και δεν τους νοιάζει αν ποτέ σου δεν τους διάβασες.
Στο είπα πως ζουν και περιφέρονται στο κέντρο
της πόλης, του χωριού που ζεις και της καρδιάς σου.

Μιχάλης Βάκρινος

Από Facebook/Vakrinos.Michael

έτσι νόμιζε…

Ήταν σ’ απόσταση ψιθύρου.
Κι έτσι νόμιζε πως όλα θα μπορούσε να τα πει.
Χωρίς ν’ ακουσθεί
απ’ όσους βέβαια δεν θα έπρεπε να μάθουνε
το μυστικό προώρως.
Τα χαμηλόφωνα όμως, ακριβώς, τόσο πολύ
προφυλαγμένα
και με τα σώματα κοντά να τα μιλάνε
μεγάλη περιέργεια γεννάνε
για όλα αυτά τα έτσι ειπωμένα.
Γι’ αυτό σε απόσταση ψιθύρου όσα λέγονται
τη φαντασία ακόμα πιο πολύ την προκαλούνε.
Μιλάτε δυνατά όσοι θα θέλατε
κάποια να μη φανούν, και ακουσθούνε.

Γιάννης Μεταξάς

Από Τοίχο του ετέρου