απόσταγμα του τοπίου

Σ’ αυτήν του ποιητή την ανημπόρια
Που ‘χει συλλάβει
Εξ ολοκλήρου
Την ομορφιά του τοπίου
Αλλά δε δύναται
Ή και δε θέλει
Με λέξεις να το μεταφέρει
Στο νου και στην καρδιά σας,
Υπάρχει κάποιο μεγαλείο.

Ότι ενίκησε
Την πλάνη δηλαδή
Αυτήν που κάνει
Τον κάθε ποιητή να θέλει
Να κερματίσει την Ουσία
Προς όφελος της έπαρσης.

Δόξα στο κόκκινο
Τιμή στο κίτρινο
Που δίνουν ό,τι έχουν και δεν έχουν
Την ώρα που ο ήλιος
Απ’ τα δικά μας μάτια πάει να κρυφτεί.

Τάσος Δενέγρης

Από Βασίλης Κουντζάκης-Ακάλυπτος χώρος

Advertisements

ευλαβικά σεντούκια

Δεν μας ζητούν αίμα οι ψυχές
γάλα και μέλι
στέρφες δαμάλες ή αρνιά
που κυνηγούν τις χίμαιρές τους.

Μόνο για τα δάκρυά μας διψούν
όχι όμως για κείνα τα θεατρικά και μάταια
που συγκινούν τις ομηγύρεις
μα τ’ άλλα τα κρυμμένα
σ’ ευλαβικά σεντούκια
που σπάνια τ’ ανοίγουμε
και ποτέ στον πρώτο τυχόντα.

Τότε ζωντανεύουν οι ψυχές
και μπορείς ν’ αγκαλιάσεις
την ψυχή του πατέρα σου.

Κι αν ακούς παράξενες φωνές τη νύχτα
είν’ οι ψυχές που ζητούν τ’ αμάραντο δάκρυ σου
όχι εκείνο το θεατρικό
μα τ’ άλλο το κρυμμένο
στο σκαλιστό σεντούκι της καρδιάς σου.

Λεωνίδας Γαλάζης

Μάνα

Η μάνα μου μοιάζει με πράσινη ξυλομπογιά
μπολιάζει το δέντρο μου
πάνω στο λευκό χαρτί
με χρώμα και φύλλα θαλερά.
Καμιά φορά η αιχμηρή της μύτη
σπάζει και σκίζει την άκρη στα δύο
η μύτη κυλά στο χαρτί
χάνεται απ’ τα μάτια του Θεού.
Αυτός την ξύνει
και την ξύνει,
κάθε φορά μικραίνει
ώσπου γίνεται τόση δα
και δεν μπορεί ούτε το χέρι του να την πιάσει.
Τρέμω μήπως το πάρει απόφαση να την
εξαφανίσει τρώγοντας τ’ απομεινάρια της
με μια χαψιά.
Και κανείς πια δε θα με ζωγραφίσει.
Και με τη χάση της θα φθινοπωριάσει.

Θεοδώρα Βαγιώτη

Από Μονόκλ

όμως έτσι φεύγεις κι εσύ, καλοκαίρι

Όμως έτσι φεύγεις κι εσύ, καλοκαίρι.
Μέρα τη μέρα πιο σύντομο το φως,
κι ο ουρανός ολοένα χαμηλώνει.
Φτερούγα ανέμου ανοίγεται πλατιά
και απλώνεται πάνω στου κόσμου την όψη.
Κι ο άνεμος ο ίδιος, υγρός,
μαλακός, από εσπέρες έρχεται πρόωρες.
Τι άλλο μένει πια στη γέρικη καρδιά
που έχει από τον θρήνο κιόλας πλαντάξει;
Οι θλιμμένες μένουν του φθινοπώρου γλύκες
και της τελευταίας εσπέρας τα φώτα.

Diego Valeri

Μτφ Γιώργος Κεντρωτής

Από fb/yorgos.kentrotis

τόσα δάση

Τόσα δάση στη γη ξεριζωμένα
και σφαγμένα
αποτελειωμένα
δεματιασμένα

Τόσα δάση θυσιασμένα για να γίνουν χαρτί
δισεκατομμύρια εφημερίδες κάθε χρόνο
συστήνουν προσοχή στους αναγνώστες
επισημαίνοντας τους κινδύνους που απειλούν
τα δέντρα και τα δάση.

Ζακ Πρεβέρ

Μτφ Βαγγέλης Χατζηδημητρίου

κοιμητήρια

Χορταριασμένα μνήματα
στα νεκροταφεία
μας βάζουν σε σκέψεις
όταν τα επισκεπτόμαστε
όλοι έχουμε κάποιον εκεί
πηγαίνουμε
πλένουμε τα μάρμαρα
βγάζουμε τα χόρτα
ανάβουμε το καντηλάκι
ένα κερί ίσως
κι ύστερα κοιτάμε
τα κοντινά μνήματα
τις ηλικίες
τα ονόματα
καμιά φορά ξεμακραίνουμε
βρίσκουμε παλιούς γνωστούς
μπορεί και φίλους
συγγενείς ή γείτονες
πότε χάθηκαν όλοι
κι ύστερα φεύγουμε
αφού κάναμε το καθήκον μας
κι είμαστε τώρα διαφορετικοί
μα αυτό δυστυχώς
κρατάει για λίγο.

Γρηγόρης Σακαλής

Από Το Koskino