από τη «Σκιά του Άθω»

Η αίσθηση του ήλιου στον αυχένα.
Ένα κοράλλι στα μαλλιά και κόκκους
άμμου στα χείλη. Μια ελαφρά
σύσπαση. Η μόνιμη τάση στη δεξιά
βλεφαρίδα. Είδα την ιδέα για τον εαυτό μου
να συρρικνώνεται στο φυσικό περίγραμμα
ενός άνδρα που ξέβρασε η θάλασσα.

Σωτήρης Παστάκας

Advertisements

με τον καιρό

Είναι πολύ λυπηρό να φύγουμε
χωρίς να ΄χουμε αφήσει και την παραμικρή δημιουργία.
Θα είναι σα να γεννηθήκαμε
και να πεθάναμε συγχρόνως.
Με τον καιρό θ’ αγαπηθούμε, αυτή η λαβωματιά
κι η ελπίδα η καταδικασμένη,
θα παρασυρθούν μαζί με το πουλί της δυστυχίας
σ’ άγνωστο νησί. Σε αιώνιο κοιμητήρι
θα θαφτούν οι πικρές αναμνήσεις
και οι θλιμμένοι εραστές ― κλέφτες
θα ξεριζώσουν τα κόκκινα ροδοπέταλα
να φτιάξουν το γράμμα,
που χρόνια περίμενες.

Γιώργος Σταυράκης

Nαγκασάκι

Ε, Τσάρλυ, τραβήξου από τον ήλιο.
Σήμερα έπεσε η Ατομική…
Σήμερα, στα λιμάνια,
οι σωματέμποροι και οι πορτοφολάδες
μπορούν να περηφανεύονται
που δεν έγιναν Εφευρέτες…
Σήμερα
θα μπορούσε να λέει στην προσευχή της,
μια πόρνη:
«Θεέ μου, σ’ ευχαριστώ
που δεν γέννησα…».

Φώτης Αγγουλές

έλαβα γνώση

Τα ποιήματά μας
πάνε χρόνια τώρα

άσπρισαν τα μαλλιά τους
οι λέξεις τους
δόντια που πέφτουν

καρδιακές αρρυθμίες
οι μέρες τους

αιμορραγικά εγκεφαλικά
τα βράδια τους.

Ξεκούρδιστες κιθάρες
τα ποιήματά μας
σέρνονται, επαιτούν
σε ηλεκτρονικούς ιστούς

ένα ντιν, δυο κλικ
σε αποξηραμένα πληκτρολόγια
πετούν και χάνονται

άφωνα πουλιά
με τα φτερά τους
πισσωμένα αλαζονεία

Τα ποιήματά μας
στάσιμα νερά
που ούτε τον κόρφο τους
δε φτύνουν.

Μπάμπης Χαραλαμπόπουλος

Από Στιγμές

επιτάφιον

Εδώ αναπαύεται
Η μόνη ανάπαυση της ζωής του
Η μόνη του στερνή ικανοποίηση
Να κείτεται μαζί με τους αφέντες του
Στην ίδια κρύα γη, στον ίδιο τόπο.

Μανόλης Αναγνωστάκης

ενός που σιχάθηκε

Αυτή τη νύχτα δεν είμαι άνθρωπος.
Μόνο αποδιωγμένη συνείδηση
που σέρνεται στα πεζοδρόμια
καταλύοντας σε χαρτόκουτα
και παλιές κουβέρτες.
Αυτή τη νύχτα δεν είμαι άνθρωπος.
Σπίρτο σε βενζίνη
ξυράφι στη φλέβα είμαι
ενός που σιχάθηκε.

Ντέμης Κωνσταντινίδης

κυριακάτικα τραπέζια (1)

«Καλό κορίτσι και κομμουνίστρια», έλεγε ο ένας
παππούς, ο αντάρτης.
«Καμιά δουλειά να σου κάνει», λέει ακόμα ο άλλος,
ο δεξιός.
Σπίτια μας τον ζήσαμε τον εμφύλιο.
Στο κυριακάτικο τραπέζι.
Εύκολα διαλέξαμε πλευρά.
Και μεις κι άλλοι.

Δημήτρης Γκιούλος