σονέτο παρατεταμένης ακινησίας

Όταν αφήνεται στο πάτωμα να πέσει
η ταραχή μου, με μορφή αντικειμένου,
κοιτάζω πάντα με τα μάτια του χαμένου
που χρόνια στέκεται ψυχρός στην ίδια θέση.

Όταν η πόρτα είναι κλειστή, δε μου αρέσει
να την ανοίγω· βάρος ξένου
χεριού, στα δάχτυλά μου φορεμένου
οριστικά μου ‘χει τη θέληση αφαιρέσει.

Όταν η μύγα μ’ ενοχλεί, δεν τη σκοτώνω.
Όταν φωνές με προσκαλούν ― δε συμμετέχω.
Όταν τηλέφωνο χτυπά, δεν το σηκώνω·

την απραξία στις εκφάνσεις της διατρέχω
και μες στην πλήξη της αδράνειας που κατέχω
μένει το σώμα μου μετέωρο και μόνο.

Έλενα Πολυγένη

φιλί και δάκρυ

Ήταν σαν μέλι το φιλί.
Γλυκάθηκε ο νους
και δεν ξεχνά.
Αγάπησε η καρδιά
και δεν μπορεί πια να μισήσει.
Ήταν το δάκρυ σαν διαμάντι.
Το μάτι θόλωσε
και δεν μπορεί να δει.
Έπεσε το δάκρυ στο φιλί.
Το δάκρυ κόλλησε
και δεν μπορεί να φύγει.
Κι έγινε το φιλί σκληρό
σαν πέτρα.

Θεοχάρης Παπαδόπουλος

Από http://dreaming-in-the-mist.blogspot.gr/2018/04/blog-post_61.html