έλαβα γνώση

Τα ποιήματά μας
πάνε χρόνια τώρα

άσπρισαν τα μαλλιά τους
οι λέξεις τους
δόντια που πέφτουν

καρδιακές αρρυθμίες
οι μέρες τους

αιμορραγικά εγκεφαλικά
τα βράδια τους.

Ξεκούρδιστες κιθάρες
τα ποιήματά μας
σέρνονται, επαιτούν
σε ηλεκτρονικούς ιστούς

ένα ντιν, δυο κλικ
σε αποξηραμένα πληκτρολόγια
πετούν και χάνονται

άφωνα πουλιά
με τα φτερά τους
πισσωμένα αλαζονεία

Τα ποιήματά μας
στάσιμα νερά
που ούτε τον κόρφο τους
δε φτύνουν.

Μπάμπης Χαραλαμπόπουλος

Από Στιγμές

επιτάφιον

Εδώ αναπαύεται
Η μόνη ανάπαυση της ζωής του
Η μόνη του στερνή ικανοποίηση
Να κείτεται μαζί με τους αφέντες του
Στην ίδια κρύα γη, στον ίδιο τόπο.

Μανόλης Αναγνωστάκης

ενός που σιχάθηκε

Αυτή τη νύχτα δεν είμαι άνθρωπος.
Μόνο αποδιωγμένη συνείδηση
που σέρνεται στα πεζοδρόμια
καταλύοντας σε χαρτόκουτα
και παλιές κουβέρτες.
Αυτή τη νύχτα δεν είμαι άνθρωπος.
Σπίρτο σε βενζίνη
ξυράφι στη φλέβα είμαι
ενός που σιχάθηκε.

Ντέμης Κωνσταντινίδης

κυριακάτικα τραπέζια (1)

«Καλό κορίτσι και κομμουνίστρια», έλεγε ο ένας
παππούς, ο αντάρτης.
«Καμιά δουλειά να σου κάνει», λέει ακόμα ο άλλος,
ο δεξιός.
Σπίτια μας τον ζήσαμε τον εμφύλιο.
Στο κυριακάτικο τραπέζι.
Εύκολα διαλέξαμε πλευρά.
Και μεις κι άλλοι.

Δημήτρης Γκιούλος

δεν έβαλα κουρτίνες στα παράθυρα

Δεν έβαλα κουρτίνες στο παράθυρο,
κοίτα γραμμή στην κάμαρά μου!
Γελώ, ευθυμώ, που δεν μπορείς
να ξεκολλήσεις από μένα.
Λέγε με ακόμα πόρνη, δε με νοιάζει,
στη λύσσα σου όσο θέλεις χλεύαζέ με.
Πες ό,τι θες. Τον ύπνο σού ‘χω κόψει,
το γλυκό άγχος σου έχω γίνει.

Άννα Αχμάτοβα

Μτφ Ρ. Μπούμη-Παππά