εγώ και ο Αγιάννης

Άνοιξα το πορτόνι απ’ το ξωκλήσι του Αγιάννη.
Πήγα και στάθηκα εκεί για να του πω
να με βοηθήσει να ‘βρω χρήματα, που αλλοίμονο
ανάγκη, ανάγκη μ’ έζωνε μεγάλη.
Εκεί που αρχίζω να μιλώ, ξάφνου κινεί το χέρι
έξω απ’ το εικόνισμα, και δείχνοντάς μου λέει:
«Εκεί ‘ναι Γιάννη μου, εκεί μες στο παγκάρι.
Σαράντα εφτά χιλιάδες τετρακόσιες εβδομήντα οχτώ δραχμές.
Πάρε τις για να κάνεις τη δουλειά σου.»
«Μα, Άγιε» τραυλίζω εγώ
«απ’ τα δικά σου τα λεφτά; Eνός αγίου;
Δεν είναι τούτο ιεροσυλία;».
«Έτσι το λένε» μού ‘π’ ο Άγιος
«όσοι ποτέ δεν κουβεντιάσανε μαζί μου
όσοι ποτέ τους η ανάγκη δεν τους έζωσε.
Πάρε τα χρήματα και κάμε τη δουλειά σου.
Τ’ άτιμ’ αυτά αν δεν τα σπαταλήσουν
οι ποιητές κ’ οι άγιοι, στο Διάβολο πηγαίνουν».
Πήγα και βάζω σφήνα και λιθάρι
κι αμέσως ξεκαρφώνω το παγκάρι.
Κι έβγαλα τις… 47
χιλιάδες εβδομήντα οχτώ δραχμές…
Τον Άγιο ευχαρίστησα και φεύγω.
Τ’ άλλο απόγευμα το ‘λέγαν στις ειδήσεις.
Μιλούσαν για κλοπή, για ιεροσυλία,
παπάδες, διάκονοι και δημοσιογράφοι.
«Ας λεν οι άχρηστοι» ψιθύρισα εγώ.
«Αυτοί ποτέ τους δεν μιλήσανε μ’ αγίους».

Γιάννης Υφαντής

στην πόλη…

…Γυρίζω από μια συγκέντρωση που ρήτορες
ανεπιφύλαχτα μας είπαν
αύριο αλλάζει ο κόσμος, γίνεται όνειρο
κι εγώ τρέχω ανυπόμονος να κοιμηθώ
να δω την αλλαγή στον ύπνο μου.

Άλλοι καπνίζουνε μαριχουάνα.

Κρίτων Αθανασούλης

Από Ηλιαχτίδες

άτιτλο

ν’ αντέχεις πανικούς
ιδέες καλομαθημένες
πληγές αμόλυντες
τον ήσυχο της απέναντι πόρτας
τον μέσο όρο

ν’ αντέχεις
μ’ οργή
και συγκατάβαση

Γιώργης Σαράτσης

Από Τα αδέσποτα

απρόοπτο επεισόδιο

Η μνήμη κατακαλόκαιρο
είναι χιονισμένη
και τίποτε δε γίνεται για
να περάσουν οι νεκροί.

Τα εκχιονιστικά μηχανήματα
είναι κλειδωμένα
κι οι φύλακες λέιπουν
για μπάνια
σε παραλίες άγνωστες.

Νίκος Ι. Χουρδάκης

Από Το Koskino

μέτρια ποίηση

Από τότε που διορίστηκα ταξιθέτρια του χάους
δεν προλαβαίνω να ασχοληθώ καθόλου με την ποίηση.
Εσείς όμως, οι νεο-μυημένοι στη γραφή
και εσείς οι ακούραστοι διώκτες της σιωπής
είναι καιρός, νομίζω, να γράψετε τα αδιάβαστα ποιήματα.
Δεν θα τα τραγουδήσουν οι γενιές που δεν θα ’ρθουν
θα παραμείνουν σε βιβλία κλειστά όταν
οι σαβάνες θα πολιορκούν τα τσιμέντα.
Στο ενδεχόμενο ενός οριστικού τέλους
να γίνετε οι πιο μάταιοι προφήτες
(αφού κανένας δεν θα υπάρχει για να σας δικαιώσει)
γράφτε την ατραγούδιστη και ύστερη κατάσταση
του τέλους.

Ζαχαρίας Στουφής

Από https://www.facebook.com/zakstoufis/posts/2053994271353524