η βροχή

Όπως ο άνεμος που φέρνει νερό, γέρνει το πλοίο με τα ιστία
απ’ τη μια μπάντα, και περνούν κάτω απ’ την εύδρομη τρόπιδα,
και σκαμπανεβάζουν το κύτος τα πολυκέφαλα κύματα
το ξεφύλλισμα κάποιων αναμνηστικών,
έγειρε την ύπαρξή μου ολόκληρη στη νοσταλγία.

Όπως είναι η βροχή, θέλω να προσδιορίσω,
όταν οι χοντρές στάλες χτυπούν
το ξανθό θερινό χώμα και μεταλλάσσουν την ουσία του
και σηκώνουν τη μυρωδιά.

Όπως είναι η θερινή βροχή, όταν συρτά περνά πάνω στα φύλλα
των δέντρων κι’ απ’ ανατρίχιασμα κυματίζει
το στρόγγυλο σχήμα τους.

Γιατί το πρόσωπό σου που ζητώ είναι όπως η βροχή η άφθονη,
και τα πράσινα μάτια σου όπως το χρώμα του καιρού, το βαρύ.
Κλεισμένος στην κάμαρη την άγευστη βροχή ακούω να χτυπά
το παράθυρο της μοναξιάς μου.
Γλυκύτατη βροχή, πλούσια σ’ όλον τον τόπο.

Ν.Γ. Πεντζίκης

Από Ποίηση, ποιητές, ποιήματα, Θεσσαλονίκη

της Σελήνης

Απόψε
θα αγκαλιάσω την Πανσέληνο.
Με μια κίνηση
θα τυλιχτώ στο πέπλο Φωτός της
και θα χορέψω σαν μικρός ιππόκαμπος
ενώ Τρίτωνες θα σαλπίζουν
μεσ’ από μικροσκοπικά κοχύλια
και η θάλασσα θα παλιρροεί.
Πρώτη φορά βλέπω
να κυλάει ασημένιο αίμα
σαν υδράργυρος
σαν πυρετός που ανεβαίνει
και πυροδοτεί το μυαλό μου.
Απόψε
θα εκτιναχτώ στο φεγγάρι.

Ειρήνη Βρης

19.

Κυνηγώ ακόμα να σε σκοτώσω
στο πάρκο με τους καθρέφτες

όποιος ξεφύγει απόψε για πάντα θα ξεφύγει

και διήρχετο ώρες δέκα
εκ της λεωφόρου ο τρόμος

ο τρόμος μην τυχόν και πρόωρα
ξημερώσει

Πέτρος Σκυθιώτης

Από Το Koskino