με τον καιρό

Είναι πολύ λυπηρό να φύγουμε
χωρίς να ΄χουμε αφήσει και την παραμικρή δημιουργία.
Θα είναι σα να γεννηθήκαμε
και να πεθάναμε συγχρόνως.
Με τον καιρό θ’ αγαπηθούμε, αυτή η λαβωματιά
κι η ελπίδα η καταδικασμένη,
θα παρασυρθούν μαζί με το πουλί της δυστυχίας
σ’ άγνωστο νησί. Σε αιώνιο κοιμητήρι
θα θαφτούν οι πικρές αναμνήσεις
και οι θλιμμένοι εραστές ― κλέφτες
θα ξεριζώσουν τα κόκκινα ροδοπέταλα
να φτιάξουν το γράμμα,
που χρόνια περίμενες.

Γιώργος Σταυράκης

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s